Wiersze nowe

 


x      x       x
Od
pewnego czasu
los mi nie sprzyja
pomyślne wiatry
nie naprężają już moich
śnieżnobiałych żagli
a dno mego statku
co jakiś czas
kaleczą rafy
i podwodne
skały
ale przecież
nie powinno tak być
bo mam bardzo
dokładną mapę
tego zapomnianego
przez wszystkich
Oceanu Spokojnej
Starości
19.07.07

x      x       x
Góry
drzewa
pomalowane
we wszystkie kolory świata
trawy i pajęczyna
która czasem wędruje
ze mną do Krakowa
deszcz
który pada nieustannie
[przez te kilka dni
naszego pobytu
w Krynicy]
wiejący jakby
od niechcenia wiatr
wszystkie żywioły
witają poetów
na ścieżkach
i szlakach
jesieni
Krynica 7.10.07

NA  STARYM  KLEPARZU
Jest
tu wszystko i nic
szukam kapci
ale nie ma
mojego rozmiaru
na straganach
dużo grzybów
ale w końcu jest jesień
a przez ostatnie dni
wciąż padało i padało
to i grzyby muszą być
wędruję dalej
między straganami
wszędzie/ piętrzą się góry
słodyczy ciastek daktyli
wszystkiego
chciałoby się spróbować
ale jest już za późno
to nie dla mnie
muszę przestrzegać
dietę
Kraków 20.09.07

x      x       x
A nasi
niebiańscy
jeźdźcy zagłady
wciąż pędzą i pędzą
w ciemność nocy
i przestrzeń
otwartych
na oścież
pól
13.10.07

JĘZYKOWE  ZMARTWIENIA
Bardzo
dobrze znam
język estoński
bo to język moich Rodziców
których już nie ma
na tym świecie
prawie tak samo dobrze
znam język rosyjski
ale miałem też najlepszego
nauczyciela tego języka
wielu moich rówieśników
pamięta aż za dobrze jego nazwisko
nazywał się
Jossif Vissarionowicz Stalin
nie gorzej od estońskiego
znam język polski
ale to język moje żony
dorosłych już córek
i nowej ojczyzny
jednak w ogóle nie rozumiem
języka pszczoły
która przylatuje w to przepiękne
słoneczne przedpołudnie
na nasz balkon
po ostatnie w tym roku
krople nektaru
całkiem obcy jest dla mnie
zapewne bardzo ciekawy
język pracowitych mrówek
których spotykam
na moich spacerach
w pobliskim sosnowym lesie
i w ogóle nie rozumiem
co czasem chce mi powiedzieć
mój stary pies
więc po co mi
znajomość tych trzech
i jeszcze kilku innych języków
skoro nie potrafię porozumieć się
z pracowitą pszczołą
mrówką w lesie
i nawet moim
psem
Kraków 14.09.06

PODRÓŻ
Patrz
na księżyc
będziemy wracali
szczęśliwie trudności
ominą nas tym razem
i my z tobą znowu
zamieszkamy
w tym domu
na skraju
dużego
lasu
Kraków 22.02.08

*     *     *
Dla Sirje i Andresa
W jednej chwili
nagle poczułem
że brak mi starych przyjaciół
złoto które dobywałem
na jakimś nieznanym stoku
nie miało już żadnej wartości
zdrowie zabrały mi
lodowate potoki górskie
i zimne jesienne poranki
siedząc w wygodnym
wózku inwalidzkim
w całkiem zwyczajnej knajpie
gdzieś w bezimiennym
europejskim kraju
nagle poczułem
że brak mi starych przyjaciół
i nie chciałem już
niczego więcej
jak tylko
wrócić
do domu

*     *     *
Sirjele ja Andresele
Ühel hetkel
tundsin ma puudust
vanadest sopradest
kullal mida olin uhtunud
mingil tundmatul mäenolval
polnud enam mingit väärtust
tervise olid viinud jääkülmad
mägiojad ja sügishallad
istudes mugavas ratastoolis
täiesti tavalises kortsis
kuskil nimetul maal Euroopas
tundsin ma äkki puudust
vanadest sopradest
ja ei tahtnud
midagi muud
kui ainult
koju

*     *     *
Śnieg
wokół mnie
się roztopił
ale nadal trwa/tkwi
w moje duszy
poprzedni / dawny
smutek
i ból

*     *     *
Wstałam rano
niewyspana
świat jest szary
i ponury
czy to życie
proszę pana
kiedyś chciałam
być ja damą
wieczór perły
róże świece
fraki wszędzie
nagle myśl szalona
co dziś będzie…
ale teraz jestem
chora
mam żylaki
czasem mąż mnie bije
wtedy oczywiście skandal
wie pan
czas tak szybko mija
ale kiedyś chciałam
być ja damą…

WIECZÓR W BIBLIOTECE IM. CYPRIANA NORWIDA
Patrzę na zegar
już wpół do czwartej
rany boskie
trzeba iść spać
jutro znów będzie
ciężki dzień
najpierw spotkanie w szkolę
potem biesiada w „Hajduku”
u Pana Andrzeja Wojtaszka
gdzie wszyscy koledzy
będą czytać swoje
nowe wiersze i fraszki
a ja nie mam nic…
ach idę spać
może jutro znikną gdzieś
moje bóle twórcze i troski…
powoli zasypiam
i śni mi się
wielki napis na murze fabrycznym:
ŁATWIEJ WYPIĆ
WÓDKI FLASZKĘ
NIŻ NAPISAĆ
DOBRĄ FRASZKĘ
Zielona Góra 9.05.08 g.21.40

x      x       x
Kuu
järvepohjas kumab
aeglaselt souavad pilved
ükski tuulehoog
ei virvenda vett
kus oled
mu armas näkineid
kuis tahaks veel kordki
näha sinu siniseid silmi
ja tunda laubal
su jahedat
kätt

x      x       x
Ma
olen lugenud
tuhandeid raamatuid
häid ja kehvemaid ning kriminulle
olen kirjutanud sadu luuletusi
halbu natuke paremaid
ehk paar tükki/moned neist
jääb neist ka kirjanduslukku
olen armastanud kümneid naisi
saledaid ja paksemaid
korralikke ja Viru litse
aga ometi ütlevad koik
et mul on ainult
see üks
elu

x      x       x
Enam
ei suuda
ma elada neis
hallides karpmajades
juua salakortsides viina
magada naistega üüritubades
ning vestelda kunstist ja muusikast
vanalinna hubastes
kohvikutes
nüüd
jalutan
kargel sügishommikul
inimtühjas Kadrioru pargis
kus lobusad kastani-vanamehed
loobivad mind valminud viljadega
ja kui siis lopuks tabab mind
tumepruun kastanimuna
muutun jälle lapseks
kes tahaks uuesti
armastada koiki
kuid kahjuks
on juba
hilja

x      x       x
Luuletajad
mäletavad hästi
lapse nuttu ja tuule
undamist telefonitraatides
vihmasahinat küünikatusel
eilset sünnipäevapidu ja
väljasaadetute nimekirju
mustas nahkmantlis nuhki
kuuepäevast soda ning
sojaolukorda
luuletajad tuletavad
seda koike meile
veel kunagi
meelde

LAHKUMINE  MÄGEDESSE
Natuke verd
sammaldunud kividel
ja igipolistel kaljudel
kuid sügisvihmad toovad
kiiresti tagasi
kaljude halli puhtuse
ainult kivide vahel lehvib
veel kulunud sinine jopikäis
nagu selle suve
viimase
liblika
tiib

x      x       x
Pühendatud Jim Morrisonile
Meie
palavkuum suvi
koik aknad ja uksed
on pärani lahti
umbsed ja lämbed päevad
aga keskööl kuulan raadios
ammututtavat bändi “Doors”
Jim palun ära ometi naera
ega irvita minu üle
aga kas sa jääd
täna minuga
hommikuni
„of course”

IGAVENE  BETOONISEGISTI
Keerleb
kogu aeg keerleb
tema lougade vahel
kaob
liiv ja peenike kruus
liiv ja kruus
liiv ja kruus
ning imeliste omadustega
hall tolm
teatud aja pärast
on betoon valmis
voime ehitada maja
keerleme
kogu elu keerleme
nagu oravad rattas
meie täitmatute lougade vahel
kaob
leib ja sool
leib ja sool
ning mitmesugused
julgust juurdeandvad joogid
teatud aja pärast
muutume ka meie tolmuks
mida saab kasutada
uue maja
ehitusel

*     *     *
Seal
eemal
aga tegelikult
vist üsna lähedal
korgusid Alpi mäed
orus hakkas juba hämarduma
ja saabuva ohtu
läbipaistvas vaikuses
kostis ainult tsikaadide laul
ning aeg-ajalt vois kuulda
vanamoodsa kirjutusmasina
ühtlast klobinat
ma pole kindel
aga arvan
et see oli
Graham
Green

KÜSIMUSED
Kes
opetas meile
kuidas küpsetada
leiba ja piparkooke
mängida viiulit ja klaverit
ehitada sildu ja Hiina müüri
nutta ja armastada
tantsida ja vihata
kes opetas meile
kuidas avastada
uusi maid
ja tappa
ligimesi…
istudes hubases kohvikus
Europa keskpunkti
vahetus läheduses
esitan kogu aeg
endale neid
küsimusi

KOHTUMINE  KUMUS
Tonis Grenzstein (1863-1916)
„Marie Tischleri  portree
Preili Marie
oigemini siiski
armas vanavanaema
ehkki Te ei näe ju sugugi
nii vana välja pigem vastupidi
kuidas Te küll siia sattusite
Mu härra
Teid on ka raske nimetada
minu tütretütrepojaks
mina mäletan Teid kui olite
alles kaheaastane poisike
mis parata
aastad on möödunud
ja oma jälje jätnud
Kuid Sina
armas vanavanaema
Sina oled
ikka endiselt
noor ja
ilus
Tallinn 17.01.2008

*     *     *
Vahel
kui tuul
ajab lopuks
laiali tumedad pilved
ja väsinud päike
vaatab jälle pisut
soojemalt meie poole
hakkab lopuks
meie südameis sulama
kes teab millal
sinna sattunud
jääkülm kristall
ning väikeses ärklitoas
saab lopuks soojem
olema meil
kahel
Tallinn 19.06.07

*     *     *
Ja
lopuks
pühib vooras käsi
pisara
mu palgelt
ning saabub lopp
mis alati on siiski
jälle koige uue
algus
25.03.08

*     *     *
Tuleb talv
ja laotab hanged
üle mägede ja maa

*     *     *
Taas
tasahilju
avaneb see
terasuks kus varjul /mis varjab
tuleleegid
ja meie seast
sealtkaudu
tasahilju
lahkumas
on keegi